Τελικά προστατεύεται η αναλήθεια

NICOS NAGNOSTATOS

@NICOSNAGNOSTATO

#Όποιος προστατεύει τους μάρτυρες στην υπόθεση Novartis προστατεύει την συνεχιζόμενη παραπληροφόρηση προστατεύει την απόκρυψη της αλήθειας την όποια όλοι επιθυμούν. Ο ΣΥΡΙΖΑ αλήθεια την θέλει την αλήθεια ή πάση θυσία να μην αποκαλυφθεί ποτέ; Τουλάχιστον ας τηρήσουν τα προσχήματα.

Ιδεολογικά παιχνίδια ενόψει εκλογών

Για κομματικό όφελος παιχνίδια, μέχρι διαστρέβλωση ιδεολογιών  

Ιδεολογικά παιχνίδια ενόψει εκλογών

Αδήριτη ανάγκη διευκρίνησης ιδεολογιών. όπου υπάρχουν αν υπάρχουν

                                                Κηφισιά,  3 Ιουνίου 2019 

Γράφει ο

Νίκος Αναγνωστάτος

Εντείνονται τα πολιτικά παιχνίδια εν όψει εκλογών. Παρωχημένες ιδεολογικές έννοιες που έδρασαν περασμένους αιώνες, ανασύρονται από σκονισμένες βιβλιοθήκες, σε μια προσπάθεια προσεταιρισμού ψηφοφόρων, με ωραιοποιημένες έννοιες και προσδοκίες, κενού περιεχομένου πολλές φορές. Η υφήλιος όλη εξελίχτηκε ραγδαία, από την βιομηχανική επανάσταση, στην τεχνική νοημοσύνη,  από το τσαπί στο αυτόματο όργωμα ή από τον γαϊδαράκι και το γκαζοζέν στο αεριωθούμενο και τον πύραυλο. Εμείς εδώ εξακολουθούμε να μιλάμε για δεξιούς και αριστερούς, για δημοκρατικούς, σοσιαλιστές, για «προοδευτικούς» κττ., χωρίς ποτέ κανένας να μας έχει εξηγήσει πειστικά τι ακριβώς σημαίνουν όλοι αυτοί οι χαρακτηρισμοί, πέραν του να τους επικαλούνται οι πολιτικοί για να επηρεάσουν πολίτες ότι αυτοί είναι οι καλλίτεροι να τους φροντίσουν.

Το Κ.Κ.Ε. είναι το μόνο ξεκάθαρο κόμμα και τούτο διότι από της ιδρύσεώς του στις 18/11/1918, ως Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ελλάδος (Σ.Ε.Κ.Ε.), με μαρξιστικές -λενινιστικές σκέψεις και ιδέες, είναι ακόμη αγκυλωμένο στις τότε ωραιοποιημένες ιδεατές αρχές και θέσεις. Οι λεγόμενοι «Σοσιαλιστές», θεωρητικά τουλάχιστον, δεν διαφέρουν και πολύ από τους κομμουνθστές. Οι μεν κομμουνιστές πρεσβεύουν ότι «έκαστος προσφέρει κατά τις δυνατότητές του και αμείβεται κατά τις ανάγκες του», ενώ κατά τους σοσιαλιστές «αμείβεται ανάλογα με την προσφορά του». Αμφότεροι σε ένα κρατικό σύστημα κατευθυνόμενης οικονομίας. Πουθενά και ποτέ δεν πέτυχε κανένα εκ των δύο αυτών συστημάτων, διότι το κράτος δεν ξέρει και δεν μπορεί να ενεργήσει ως επιχειρηματίας. Για να εννοήσουμε την βαθύτερη σκέψη και πρόθεση των ιθυνόντων των δύο αυτών συστημάτων, να υπενθυμίσουμε ότι τόσο ο Χίτλερ, όσο και ο Μουσολίνι, προερχόταν από σοσιαλιστικά κόμματα. Ακόμη και ο Στάλιν παρίστανε τον σοσιαλιστή.

Κατά τη δική μου απλή, αν όχι απλοϊκή ανάλυση, οι νεότεροι πολιτικοί ηγέτες, αυτό που προσπαθούν να πετύχουν μέσα από τους παρωχημένους αυτούς ιδεολογικούς ορισμούς, όπως ο «σοσιαλισμός», δεν είναι τίποτε περισσότερο από το πόσο επιθυμούν να πείσουν τους πολίτες, ότι θα φροντίσουν περισσότερο τους πιο αδύναμους, χαρακτηρίζοντας αυτήν τους την πρόθεση σε «κοινωνική πολιτική». Η πρόθεση αυτή ασφαλώς είναι τόσο θεμιτή όσο και επιθυμητή. Το μόνο που δεν μας λέγουν, είτε διότι δεν το ξέρουν, είτε διότι διστάζουν να το εκφράσουν, είναι πώς θα το πετύχουν, δεδομένου ότι η «κοινωνική πολιτική» χρειάζεται χρήματα και δη χρήματα προερχόμενα από υγιή πλεονάσματα και όχι από ανορθόδοξες αφαιμάξεις συμπολιτών μας, ποσώ δε μάλλον από δανεικά.  

Ένα πρώτο λοιπόν συμπέρασμα, από την μέχρις ώρας πολιτική ανάλυση, είναι ότι δεν μπορεί να υπάρξει σήμερα σοσιαλιστκό κόμμα, τουλάχιστον με την θεμελιώδη του έννοια, πλησιέστερα της οποίας είναι σήμερα το ΚΚΕ. Μια δεύτερη έννοια που ακούγεται κατά κόρον και χρήζει ειλικρινούς ερμηνείας, είναι ο «προοδευτισμός». «Εμείς οι προοδευτικοί»  ακούγεται, ή ακόμη «πολιτική με προοδευτικό πρόσημα». Είναι τουλάχιστον θράσος, αν όχι πολιτική ανοησία, οι καινοφανείς αυτοί χαρακτηρισμοί, τελείως κενού περιεχομένου. Τα μόνα κόμματα ή πολιτικοί σχηματισμοί οι οποίοι απέχουν από «προοδευτισμό»,  είναι αυτά της ολοκληρωτικής διακυβέρνησης κόμματα, όπως είναι στο ένα άκρο ο «μαύρος φασισμός» και στο άλλο ο «κόκκινος φασισμός». Και τα δύο αυτά άκρα, ιστορικά πλέον αποδεδειγμένα, δεν αποτελούν μέρος της δημοκρατικής διακυβέρνησης και επομένως δεν χρειάζεται να ασχοληθούμε με αυτά.

Ας δούμε τώρα ποιο κόμμα και με ποιον τρόπο περιλαμβάνει στο σκεπτικό του την κοινωνική πολιτική, την οποία πράγματι χρειάζεται η κοινωνία μας. Δεν θα ήταν υπερβολή να έλεγα ότι σε όλα τα δημοκρατικά κόμματα περιλαμβάνεται η «κοινωνική πολιτική», την οποία επικαλούνται όσα θέλουν να χαρακτηρίζονται αριστερά. Απλά δεν είναι βέβαιο αν όλα τα κόμματα μπορούν ή ακόμη και γνωρίζουν πως θα το πετύχουν. Τα εμφανιζόμενα ως «σοσιαλιστικά», είναι τα μόνα που δεν μπορούν και δεν ξέρουν πώς να το πετύχουν. Τούτο διότι είναι συγχρόνως και «αριστερίζοντα», επιτρέψτε μου την έννοια, ήτοι κρατικίστικα ή σεμικρατικίστικα κόμματα, δηλαδή κατευθυνόμενη ή ημικατευθυνόμενη οικονομία. Το κράτος επιχειρηματίας όμως, έχει ιστορικά επιβεβαιωθεί ότι έχουν αποτύχει παταγωδώς σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη μας, αποτυχία κυρίως οικονομική, άρα αδυναμία άσκησης κοινωνικής πολιτικής, ελλείψει χρημάτων.

Ο φιλελευθερισμός, ή η ελεύθερη οικονομία, είναι το μόνο σύστημα που παράγει πλούτο και ανάπτυξη της οικονομίας, και τούτο ιστορικά αποδεδειγμένο, κάτι που εξασφαλίζει εργασίες και ευημερία των πολιτών. Ο φιλελευθερισμός κατοχύρωσε την αυτονομία του ατόμου ως συστατικού παράγοντα του κοινωνικού συνόλου. Για το λόγο τούτο προικοδοτεί το άτομο με απαράγραπτα και αναπαλλοτρίωτα δικαιώματα που καθορίζουν την ίδια τη φύση και την υπόστασή του. Η φιλελεύθερη ιδεολογία θεμελιώθηκε πάνω στη βάση  της διαρκούς άμυνας του ανθρώπου κατά της αυθαίρετης επέμβασης της κρατικής εξουσίας στο χώρο άσκησης των απαράγραπτων θεμελιωδών δικαιωμάτων και κυρίως της ιδιοκτησίας, και την αποτροπή κάθε μορφή καταχρηστικής συμπεριφοράς της κρατικής εξουσίας.

Η πλήρης ανάλυση του φιλελευθερισμού και την τεκμηρίωση των πλεονεκτημάτων του,  απαιτεί πολύ χώρο που δεν υπάρχει στα πλαίσια αυτού του σημειώματος. Να επισημάνω όμως το γεγονός ότι ο φιλελευθερισμός δεν αρνείται a priori την κρατική παρέμβαση την οποία προσδιορίζει  ως προς τα όριά της και ως προς τον σκοπό της, στο μέτρο που αποσκοπεί στις συνθήκες κοινωνικής δικαιοσύνης και ασφάλειας και διασφαλίζει την ακώλυτη ανάπτυξη της προσωπικότητας του ανθρώπου κατά της κρατικής αυθαιρεσίας. Οφείλουμε όμως να ομολογήσουμε ότι από μόνος του ο φιλελευθερισμός, ως πρότυπο οργάνωσης, εξασφαλίζει μεν την πρόοδο, την αύξηση της οικονομίας και κατ’ επέκταση την ευημερία των εργαζομένων και των εργοδοτών, αλλά δεν ασχολείται με ιδιαίτερη έμφαση με την αδύναμη πλευρά της κοινωνίας, την κοινωνική πρόνοια όσο χρειάζεται

Επομένως ο συνδυασμός του φιλελευθερισμού με την κοινωνική πρόνοια, όπως αυτό που εισήγαγε στην ελληνική κοινωνία ο αείμνηστος Κων/νος Καραμανλής τον «κοινωνικό φιλελευθερισμό», είναι ενδεχομένως το αποτελεσματικότερο πολιτικό σύστημα σήμερα. Ο λεγόμενος νεοφιλελευθερισμός τον οποίο πολλοί επικαλούνται, ως έναν σκληρό φιλελευθερισμό είναι τελείως λάθος. Είναι απλά ένα άλλο πρότυπο οργάνωσης της πολιτικής εξουσίας, πολύ δικαιότερο του φιλελευθερισμού, αλλά κάπως πολύπλοκο στην εφαρμογή του, διότι χρειάζεται εξειδικευμένα στελέχη καλούς γνώστες της διαδικασίας.

Ώρα λοιπόν τα κόμματα να εγκαταλείψουν τους μεγαλόστομους τίτλους, όπως δεξιά-αριστερά, σοσιαλιστής ή το πιο περίεργο προοδευτικός, τα οποία όπως πιο πάνω αναλύσαμε, είναι άνευ περιεχομένου και ουσίας και απλά να μας πουν ειλικρινά  και έντιμα πόσο «Κοινωνικό» πρόσωπο υπόσχονται και πως θα το πετύχουν με υγιείς για την οικονομία μεθόδους.

          Νίκος Αναγνωστάτος

          e-mail:nanagnostatos@gmail.com

          thiakos.blogspot.com.       

 

Ιδεολογικά παιχνίδια ενόψει εκλογών

Γράφει ο
Νίκος Αναγνωστάτος

Εντείνονται τα πολιτικά παιχνίδια εν όψει εκλογών. Παρωχημένες ιδεολογικές έννοιες που έδρασαν περασμένους αιώνες, ανασύρονται από σκονισμένες βιβλιοθήκες, σε μια προσπάθεια προσεταιρισμού ψηφοφόρων, με ωραιοποιημένες έννοιες και προσδοκίες, κενού περιεχομένου πολλές φορές. Η υφήλιος όλη εξελίχτηκε ραγδαία, από την βιομηχανική επανάσταση, στην τεχνική νοημοσύνη,  από το τσαπί στο αυτόματο όργωμα ή από τον γαϊδαράκι και το γκαζοζέν στο αεριωθούμενο και τον πύραυλο. Εμείς εδώ εξακολουθούμε να μιλάμε για δεξιούς και αριστερούς, για δημοκρατικούς, σοσιαλιστές, για «προοδευτικούς» κττ., χωρίς ποτέ κανένας να μας έχει εξηγήσει πειστικά τι ακριβώς σημαίνουν όλοι αυτοί οι χαρακτηρισμοί, πέραν του να τους επικαλούνται οι πολιτικοί για να επηρεάσουν πολίτες ότι αυτοί είναι οι καλλίτεροι να τους φροντίσουν.

Το Κ.Κ.Ε. είναι το μόνο ξεκάθαρο κόμμα και τούτο διότι από της ιδρύσεώς του στις

Ο ρόλος των Κομμάτων και Τοπική Αυτοδιοίκηση

Η μομφή του κομματισμού ανήκει στην δυσλειτουργία των κομμάτων  

Ο ρόλος των Κομμάτων και Τοπική Αυτοδιοίκηση

Αδήριτη ανάγκη αναδιοργάνωσης των κομμάτων στα ευρωπαϊκά πρότυπα

                                                Κηφισιά,  27 Μαΐου 2019 

Γράφει ο

Νίκος Αναγνωστάτος

Αρχικός σκοπός του παρόντος είναι να σχολιάσω τη συγκρότηση και λειτουργία των πολιτικών κομμάτων από τεχνοκρατικής άποψης, με επικέντρωση στη Νέα Δημοκρατία, η δομή και λειτουργία της οποίας, δεν έχει σχέση με ένα σύγχρονο φιλελεύθερο κόμμα, όπως θα στοιχειοθετήσω πιο κάτω. Είναι όμως δύσκολο να αποφύγω τον πειρασμό για μια, επιγραμματική έστω, κρίση των αποτελεσμάτων των πρόσφατων Ευρωεκλογών.  Στις Ευρωεκλογές αυτές, η Νέα Δημοκρατία κατήγαγε μια μεγαλειώδη νίκη με 9,5 μονάδες μπροστά από τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά μεγάλη ήταν η νίκη επίσης στις Περιφερειακές και Δημοτικές εκλογές. Η μεγάλη αυτή νίκη της Νέας Δημοκρατίας, την επιφορτίζει με αυξημένες ευθύνες, τόσο στην περιγραφή και εκτέλεση του προγράμματός της, όσο και κυρίως στην εσωτερική αναμόρφωση, για να μην πω επανίδρυση του κόμματος, κάτι που κατά την ταπεινή μου άποψη, προέχει κάθε άλλης σκέψης, σύμφωνα με τον σκοπό του παρόντος σημειώματος, έτσι ώστε το κόμμα να προχωρήσει με αυξημένη επιτυχία, κυρίως στην προσέγγιση και απήχηση των πολιτών.

           Σε κάθε περίπτωση, η αναμόρφωση εκ βάθρων του κόμματος, είναι πλέον αδήριτη ανάγκη.  Άλλωστε η οργάνωση της Νέας Δημοκρατίας ουδέποτε υπήρξε ουσιαστική και αποτελεσματική.  Δημιουργήθηκε κυρίως για αμυντικούς λόγους, έναντι των άλλων οργανωμένων κομμάτων και κυρίως του ΠΑΣΟΚ τότε από τον αείμνηστο Ευάγγελο Αβέρωφ. Αντιγράψαμε την οργανωτική δομή των αριστερών κομμάτων, που στηρίζονται στα Μαρξιστικά/Λενινιστικά πρότυπα και αντιλήψεις που εμπεριέχουν την “κολλεκτιβιστική” αντίληψη, τον “συγκεντρωτισμό” της εξουσίας, του “κομφορμισμού” με βάση την “υπέρτατη σοφία” που συνεπάγεται την υποβάθμιση ή την εξαφάνιση του “ατόμου”, που αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο του φιλελευθερισμού.

          Οι πολιτικοί και τα κόμματα, είναι γεγονός ότι διέρχονται κρίση αξιοπιστίας. Ο λαός δεν εμπιστεύεται πλέον τους πολιτικούς και θεωρούν τα κόμματα στρεβλωτές αν όχι καταστροφείς της εικόνας της κοινωνίας. Ποιά πολιτική διαδικασία δύναται να συνεφέρει αυτήν την κοινωνία και να κερδίσει την εμπιστοσύνη της; Είναι δυνατόν να υπάρξει σύγχρονη κοινωνία, με κυρίαρχο τον λαό - όπως επιτάσσει και το σύνταγμα - χωρίς πολιτικούς και χωρίς πολιτικά κόμματα; Η απάντηση είναι ασφαλώς όχι!  Τότε τι απομένει; Η απάντηση είναι η μετεξέλιξη των κομμάτων.

          Μετεξέλιξη και από την ετοιμολογία της λέξεως, σημαίνει αλλαγή δομής και λειτουργίας των κομμάτων στο εσωτερικό τους και αλλαγή αρχών και θέσεων προς τα έξω. Η δομή και λειτουργία των κομμάτων πρέπει επιγραμματικά να στηρίζεται πρώτο στη ουσιαστική συμμετοχή των μελλών του κόμματος και δεύτερο στην δημιουργία στελεχών ποιότητος, μέσα από διαφανείς, αξιοκρατικές και αντικειμενικές διαδικασίες, καταστατικά κατοχυρωμένες. Με τον τρόπο αυτό επιτυγχάνεται πρώτον η μεγίστη συμμετοχή των πολιτών, ξέροντας ότι συντελούν στη διαμόρφωση του πολιτικού γίγνεσθαι, δεύτερον ο εμπλουτισμός των Κομμάτων με άτομα ποιότητας και αξίας, γνωρίζοντας ότι η αξία και η γνώση τους αξιοποιείται και τρίτον επιτυγχάνεται η στελέχωση του κόμματος από άριστους, αφού οι διαδικασίες δεν θα επιτρέπουν την παρεμπόδιση της εξέλιξης των ικανών.

          Οι αρχές και οι θέσεις των κομμάτων προς την κοινωνία θα επανακτήσουν την αξιοπιστία τους αφού θα είναι γνωστό ότι πρώτο τα στελέχη έχουν ανελιχθεί απόλυτα αξιοκρατικά και δεύτερο οι αποφάσεις θα αποτελούν μια ουσιαστική σύνθεση των αρίστων και των απλών πολιτών. Η συμμετοχή των πολιτών στα πολιτικά δρώμενα, αποτελεί το μικρό ή το μεγάλο μυστικό για την αποδοχή των πολιτικών κομμάτων από το ευρύ κοινό και η επιδοκιμασία των ενεργειών τους. Η πολιτική της Νέας Δημοκρατίας πρέπει να στηριχθεί στο τρίπτυχο, Τοπική Οργάνωση, Τοπική Αυτοδιοίκηση και Τοπική Κοινωνία.  Δηλαδή στην οργάνωση του κόμματος, στο ρόλο των τοπικών αρχόντων και σε ειδικό φορέα εκπροσωπήσεως της τοπικής κοινωνίας. Δεν είναι σκόπιμο, ούτε χρήσιμο για πλήρη ανάπτυξη των πιο πάνω. Θα περιοριστώ στο σημείωμα τούτο να αναπτύξω τη σχέση του κόμματος με την Τοπική Αυτοδιοίκηση, λόγω των «περίεργων» συμβάντων σε αρκετούς Δήμους, λόγω έλλειψης της αναγκαίας βούλησης για ουσιαστική και αποτελεσματική παρέμβαση του κόμματος.

Η Τοπική αυτοδιοίκηση, μπορεί και πρέπει να διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο και αναντικατάστατο, κυρίως στην τοπική κοινωνία, με άμεση αντανάκλαση στο κόμμα, αν οι διαδικασίες  γίνουν πειστικές και αποδεκτές από τους δημότες, χωρίς ποτέ να κατηγορηθεί για κομματικοποίηση, όπως θα αναλύσω πιο κάτω. Η τοπική αυτοδιοίκηση αναμφισβήτητα ασκεί εξουσία, η οποία όλο και διευρύνεται και ενδυναμώνεται με τον εμπλουτισμό αρμοδιοτήτων, άρα παράγει πολιτική.  Η  πολιτική αυτή κατά συνέπεια πρέπει να βασίζεται σε συγκεκριμένες ιδεολογικές και προγραμματικές αρχές, και να μην είναι περιστασιακή και εν πολλοίς αλλοπρόσαλλη όπως ασκείται σήμερα, με το «πρόσχημα», για να μην το αποκαλέσω ανόητο (χωρίς νόημα), της ανεξάρτητης τοπικής αυτοδιοίκησης.

Είναι άρα φυσικό αλλά και επιβεβλημένο το κάθε κόμμα να θέλει, ως μέρος των στρατηγικών του κατευθύνσεων, να υπάρχουν δικά του στελέχη στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, για να  καταστεί έτσι δυνατό να εφαρμοστούν οι δικές του ιδεολογικές και προγραμματικές αρχές. Πιστεύοντας ότι οι δικές μας ιδεολογικές και  προγραμματικές αρχές είναι οι ορθότερες και οι αποτελεσματικότερες για την ανύψωση του επιπέδου των πολιτών και την βελτίωση της ποιότητας της ζωής τους, έχουμε κάθε λόγο οι τοπικοί άρχοντες να έχουν την ικανότητα και τις απαραίτητες γνώσεις, τόσο τεχνοκρατικές όσο και πολιτικές, για να μπορέσουν να εφαρμόσουν επιτυχώς την πολιτική αυτή της Νέας Δημοκρατίας. Ο Δήμαρχος έχει την μοναδικότητα, έναντι άλλων μορφών εξουσίας, της αμεσότητας με τον πολίτη που του παρέχει την δυνατότητα άμεσης πειθούς στην πράξη.

Κάτι τέτοιο μπορεί και πρέπει να γίνει μόνο με ορισμό υποψηφίων Δημάρχων από το κόμμα, όπως γίνεται σε όλα τα πολιτισμένα κράτη, με κριτήρια την ικανότητα και δυνατότητά τους να ικανοποιήσουν τους δημότες με τα έργα και τις ενέργειές τους, στα πλαίσια του φιλελευθερισμού. Τούτο βέβαια δεν σημαίνει ότι ο Δήμαρχος θα ξεχωρίζει τους δημότες και δεν θα ενεργεί για όλους εξίσου, ούτε ότι θα ποδηγετείται από το κόμμα. Η ανεξαρτησία του ατόμου είναι άλλωστε βασικό συστατικό στοιχείο του φιλελευθερισμού, και προσφέρει έτσι την εφαρμογή όλη την αναγκαία ανεξαρτησία των δημοτικών αρχόντων, αλλά και την μεγίστη αξιοποίησή τους στα πλαίσια των αρχών του φιλελευθερισμού. Το κλειδί εντοπίζεται σε μελετημένες και πειστικές αξιοκρατικές διαδικασίες επιλογής των υποψηφίων Δημάρχων, έτσι ώστε κανείς να μην διανοείται να τις αμφισβητήσει. Αντί αυτού παρατηρήσαμε στην Κηφισιά π.χ., επτά (7) υποψήφιοι Δήμαρχοι να προερχόμενοι από την Νέα Δημοκρατία, καθώς και σε άλλους Δήμους της χώρας μας, ακόμη και στη Θεσσαλονίκη και η Νέα Δημοκρατία να σφυρίζει αδιάφορα ή έτι χειρότερο, να προσπαθεί να βοηθήσει κάποιον υπογείως και δη χωρίς κριτήρια. Τούτο αποτελεί πολιτικό έλλειμμα και αδυναμία χειρισμού των Δημοτικών εκλογών και οφείλει, ως κόμμα εξουσίας να το αποκαταστήσει γρήγορα, με μια αδιάβλητη και αδιαμφισβήτητη διαδικασία επιλογής υποψηφίων Δημάρχων. Ας ευχηθούμε η ΝΔ να το αντιληφθεί γρήγορα, αφού ηρεμήσει από την ολβιότητα της επιτυχίας των εκλογών και την βάσιμη προσδοκία επανάληψη της επιτυχίας στις εθνικές εκλογές.    

          Νίκος Αναγνωστάτος

          e-mail:nanagnostatos@gmail.com

          thiakos.blogspot.com.       

Η ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΩΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ

Αποκομματικοποίηση του κράτους

Η ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΩΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ

Διαχωρισμός Κυβέρνησης – Δημόσιας Διοίκησης

          Γράφει ο                                                         Κηφισιά, 17^η Φεβρουαρίου 2015

Νίκος Αναγνωστάτος

Ολοκληρώνοντας τις απόψεις μου για τον κοινωνικοπολιτικό ρόλο και προορισμό της Νέας Δημοκρατίας, θα ασχοληθώ με την κυβερνητική διαδικασία, έτσι ώστε το κυβερνητικό έργο να καταστεί δημιουργικό και αποτελεσματικό, για να μπορέσω στη συνέχεια να ασχοληθώ με τα ζέοντα κοινωνικοπολιτικά προβλήματα που μαστίζουν τη ταλαίπωρη χώρα μας. Δύο είναι οι άξονες στους οποίους θα δοθεί σημασία και προσοχή. Ο ένας είναι η αποκομματικοποίηση του κράτους σε συνδυασμό με την αξιοκρατία και ο δεύτερος είναι ο διαχωρισμός της Κυβέρνησης με τη Δημόσια Διοίκηση.

Και οι δύο αυτοί άξονες, αποτελούν την ραχοκοκαλιά ενός εύρυθμου και αποδοτικού κράτους, οι οποίοι, λυπάμαι να επισημάνω ότι είναι αυτοί οι δύο άξονες στους οποίους οφείλεται εν πολλοίς η σημερινή τραγική κατάσταση της χώρας μας. Για το λόγο τούτο η Νέα Δημοκρατία, ως φιλελεύθερο κοινωνικό κόμμα, σκοπός του οποίου, ως αναλύσαμε στα προηγούμενα σημειώματα, είναι η ευημερία και η πρόοδος των Ελλήνων και να καταστεί έτσι η Ελλάδα χώρα ευυπόληπτη και ισχυρή, δυναμένη να ασκήσει καθοριστικό και αξιόπιστο ρόλο στην Ενωμένη Ευρώπη, οφείλει να αντιμετωπίσει τους δύο αυτούς άξονες κλειδιά, με νηφαλιότητα και αποφασιστικότητα.

Α΄Διαχωρισμός Κυβέρνησης – Δημόσιας Διοίκησης. Είναι γεγονός ότι η Κυβέρνηση ασκεί και διοίκηση. Είναι ένα κατάλοιπο των πρώτων χρόνων της απελευθέρωσης και δυστυχώς εξακολουθεί να ισχύει για λόγους κυρίως εξουσίας και πελατειακών σχέσεων των πολιτικών, χωρίς να γίνεται αντιληπτό ότι η παθογένεια αυτή δημιουργεί πολλά και ποικίλα προβλήματα τόσο στη δημόσια διοίκηση όσο και στην καθημερινή ζωή των πολιτών, αλλά και αυτής της Κυβέρνησης. Θα πρέπει να αντιληφθούμε ότι η Κυβέρνηση κυβερνάει, δηλαδή χαράσσει την πολιτική της δια των νόμων, παρακολουθεί την αποτελεσματική εφαρμογή της και παρεμβαίνει όπου χρειάζεται, καλύπτει τις ανάγκες του κράτους δια του προϋπολογισμού, εποπτεύει τη δημόσια διοίκηση ή ακόμη και παρεμβαίνει σε ορισμένες περιπτώσεις. Αλλά με κανένα τρόπο δεν θα πρέπει να ασκεί διοίκηση του κράτους, η οποία θα πρέπει να ασκείται αποκλειστικά από τους λειτουργούς της δημόσιας διοίκησης.

Δεν είναι δυνατό π.χ. ο Υπουργός να εγκρίνει κάθε ενέργεια του Υπουργείου του και ακόμη να λαβαίνει γνώση κάθε εισερχομένου εγγράφου. Όλα αυτά είναι καθήκον και αρμοδιότητα της δημόσιας διοίκησης του κάθε Υπουργείου ή ΔΕΚΟ, οι οποίοι θα πρέπει να κρίνουν αντικειμενικά και σύμφωνα με τους ισχύοντες  νόμους και διατάξεις. Κατ’ αυτόν τον τρόπο ο μεν πολίτης θα αισθάνεται ασφαλής χωρίς την ανάγκη παρέμβασης πολιτικού προσώπου, η δε Κυβέρνηση θα παραμένει απερίσπαστη να ασκήσει την πολιτική της και να διαγράψει τους στρατηγικούς της στόχους. Πως είναι δυνατό π.χ. να ζητάμε από τον Υπουργό Εσωτερικών να γνωρίζει καλλίτερα από τον αρχηγό του Πυροσβεστικού Σώματος, πως θα συντονιστεί αποτελεσματικότερα η κατάσβεση μιας πυρκαγιάς, ή ο Υπουργός Δημόσιας Τάξης , με ποιο επιχειρησιακό σχέδιο θα αντιμετωπίσει μιαν αναταραχή. Η παθογένεια αυτή του συστήματος και η σύγχυση που προκαλείται, αποδυναμώνει τη δημόσια διοίκηση, την καθιστά ανεύθυνη αφού περιμένει οδηγίες από τον Υπουργό για κάτι για το οποίο ο Υπουργός, το πιο πιθανό είναι να έχει απόλυτη άγνοια, που όμως κατηγορείται  για ένα ανεπιτυχές αποτέλεσμα και το χειρότερο, το δέχεται ο ίδιος ο Υπουργός και προσπαθεί να το αιτιολογήσει.

Ήρθε λοιπόν η ώρα, στα ρηξικέλευθα οράματα του Προέδρου, να συμπεριληφθεί και η αποκοπή της δημόσιας διοίκησης από την Κυβέρνηση και γενικότερα  τους πολιτικούς της προϊσταμένους, έτσι ώστε να συγκροτήσουμε μιαν ικανή και αξιόπιστη δημόσια διοίκηση και οι όποιες ευθύνες να ζητούνται από αυτή και μόνο. Η Κυβέρνηση ας φροντίσει να θεσπίσει διαδικασίες αξιοκρατικής επιλογής των στελεχών της δημόσιας διοίκησης, τα οποία να είναι επαρκώς ενημερωμένα και καταρτισμένα για τους νόμους και ιδίως με την σκοπιμότητα των νόμων, ώστε το γράμμα του νόμου να μην καταργεί την ουσία, σε συνδυασμό με ελεγκτικούς αλλά και πειθαρχικούς μηχανισμούς. Έτσι κάθε στέλεχος να γνωρίζει ότι θα πρέπει να είναι ικανό και υπεύθυνο, δίκαιο και αποδοτικό, άλλως θα υφίσταται τις συνέπειες του νόμου, συμπεριλαμβανομένης και της απόλυσής του. Αν η Κυβέρνηση περιοριστεί στα δικά της καθήκοντα και στο δικό της ρόλο, θα έχουμε αποδοτικότερη κυβερνητική δράση αφ’ ενός και υπευθυνότερη και ουσιαστικότερη δημόσια διοίκηση.

Β΄Αποκομματικοποίηση του κράτους. Ο διαχωρισμός της δημόσιας διοίκησης από την κυβέρνηση, θα είναι το πρώτο βήμα για την  σταδιακή αποκομματικοποίηση, εν όψει του γεγονότος ότι οι αποφάσεις θα λαμβάνονται από την ίδια την δημόσια ιεραρχία, χωρίς την επιρροή του πολιτικού προϊσταμένου. Η καθιέρωση των επόμενων αρχών, θα συμβάλλει τα μέγιστα στην αποκκοματικοποίηση του κράτους, επ’ ωφελεία όλων:            1.-Γραμματείς Υπουργείων, δεν θα ορίζονται από την Κυβέρνηση όπως τώρα, αλλά θα επιλέγονται μετά από προκήρυξη για αρίστους, για 5ετή θητεία. Θα είναι η αρχή του διαχωρισμού της Δημόσιας Διοίκησης από την Κυβέρνηση, προϋπόθεση αποκομματικοποίησης. 2.- Πρόεδροι ΔΕΚΟ, Πρόεδροι Νοσοκομείων, δεν θα ορίζονται από την Κυβέρνηση όπως τώρα, αλλά θα επιλέγονται μετά από προκήρυξη για αρίστους, για 5ετή θητεία. Είναι και αυτό ένα βήμα για την αποκομματικοποίηση του κράτους. 3.- Ασυμβίβαστο Υπουργού/Υφυπουργού και Βουλευτή, ώστε ο Υπουργός να ενεργεί για το συμφέρον του κράτους και να τον εμποδίζει η δυνατότητα επανεκλογής του, αλλά και όχι φοβούμενος το πολιτικό κόστος, κάτι που επενεργεί ως τροχοπέδη στην αντικειμενική και ουσιαστική πολιτική. 4.- Δραστικός περιορισμός συμβούλων υπουργών, υφυπουργών και όπου αλλού προβλέπεται πρόσληψη συμβούλων, κάτι που στην πράξη απενεργοποιούν τους θεσμικούς παράγοντες των υπουργείων, τους οποίους στην πράξη αχρηστεύουν και εξ αντανακλάσεως βλάπτουν τη Δημόσια Διοίκηση. Οι σύμβουλοι των Υπουργών / Υφυπουργών, είναι κυρίως οι θεσμικοί αξιωματούχοι, Γενικοί Διευθυντές και Διευθυντές, σε συνδυασμό με τους γενικούς Γραμματείς. 5.- Μόνιμοι Υφυπουργοί Εξωτερικών και Παιδείας, με 5ετή θητεία, ώστε να υπάρχει μια σταθερή συνέχεια και συνέπεια της εξωτερικής πολιτικής και του πνεύματος της παιδείας και όχι να αλλάζει με την αλλαγή της Κυβέρνησης ή ακόμη και αλλαγή Υπουργού. 6.- Εφαρμογή παντού αξιοκρατία, μετά από αξιολόγηση. 7.- Σύνταξη του κυβερνητικού προγράμματος, μετά από διάλογο και ανταλλαγή θέσεων και απόψεων με τα μέλη μας και την κοινωνία γενικότερα.

Νίκος Αναγνωστάτος                                                                                                   e-mail: nanagnostatos@gmail.com

Thiakos.blogspot.com

GR POST

Μια φιλ-ελεύθερη, μεταρρυθμιστική άποψη

Τρίτη, 16 Φεβρουαρίου 2016

Αποκομματικοποίηση του κράτους - Η Ν. Δ. ως κυβέρνηση

Γράφει
ο Νίκος Αναγνωστάτος 

Ολοκληρώνοντας τις απόψεις μου για τον κοινωνικοπολιτικό ρόλο και προορισμό της Νέας Δημοκρατίας, θα ασχοληθώ με την κυβερνητική διαδικασία, έτσι ώστε το κυβερνητικό έργο να καταστεί δημιουργικό και αποτελεσματικό, για να μπορέσω στη συνέχεια να ασχοληθώ με τα ζέοντα κοινωνικοπολιτικά προβλήματα που μαστίζουν τη ταλαίπωρη χώρα μας. 

Δύο είναι οι άξονες στους οποίους θα δοθεί σημασία και προσοχή. 

Ο ένας είναι η αποκομματικοποίηση του κράτους σε

Διαβάστε περισσότερα »

Aρχική σελίδα | Αρθρογραφία

 

 

Η Νέα Δημοκρατία ως κυβέρνηση

Γράφει ο
Νίκος Αναγνωστάτος

Ολοκληρώνοντας τις απόψεις μου για τον κοινωνικοπολιτικό ρόλο και προορισμό της Νέας Δημοκρατίας, θα ασχοληθώ με την κυβερνητική διαδικασία, έτσι ώστε το κυβερνητικό έργο να καταστεί δημιουργικό και αποτελεσματικό, για να μπορέσω στη συνέχεια να ασχοληθώ με τα ζέοντα κοινωνικοπολιτικά προβλήματα που μαστίζουν τη ταλαίπωρη χώρα μας. Δύο είναι οι άξονες στους οποίους θα δοθεί σημασία και προσοχή. Ο ένας είναι η αποκομματικοποίηση του κράτους σε συνδυασμό με την αξιοκρατία και ο δεύτερος είναι ο διαχωρισμός της Κυβέρνησης με τη Δημόσια Διοίκηση.

Και οι δύο αυτοί άξονες, αποτελούν την ραχοκοκαλιά ενός εύρυθμου και αποδοτικού κράτους, οι οποίοι, λυπάμαι να επισημάνω ότι είναι αυτοί οι δύο άξονες στους οποίους οφείλεται εν πολλοίς η σημερινή τραγική κατάσταση της χώρας μας. Για το λόγο τούτο η Νέα Δημοκρατία, ως φιλελεύθερο κοινωνικό κόμμα, σκοπός του οποίου, ως αναλύσαμε στα προηγούμενα σημειώματα, είναι η ευημερία και η πρόοδος των Ελλήνων και να καταστεί έτσι η Ελλάδα χώρα ευυπόληπτη και ισχυρή, δυναμένη να ασκήσει καθοριστικό και αξιόπιστο ρόλο στην Ενωμένη Ευρώπη, οφείλει να αντιμετωπίσει τους δύο αυτούς άξονες κλειδιά, με νηφαλιότητα και αποφασιστικότητα.