Tuesday, July 11, 2017

Εντοπισμός και ανάδειξη ταλέντων Νεολαίας



Εντοπισμός και ανάδειξη ταλέντων Νεολαίας
τος
﷽﷽﷽﷽﷽﷽στχΗ διέξοδος από την κρίση και επιτυχία προόδου και σεβασμού της χώρας μας

Κηφισιά, 11 Ιουλίου 2017 
Γράφει ο
Νίκος Αναγνωστάτος

 Με αφορμή την βράβευση επιχειρηματικότητας του Προγράμματος για την Υποστήριξη της Νεανικής Επιχειρηματικότητας του Δήμου Κηφισιάς, που έγινε με την αξιέπαινη πρωτοβουλία του Δημοτικού Συμβούλου Βαγγέλη Αυλήτη, προσδοκώ να χρησιμεύσει ως έναυσμα για τον εντοπισμό και ανάδειξη ταλέντων τη Νεολαίας, κάτι που θα επενεργήσει ως καμπανάκι αφύπνισης της Πολιτείας και ως μοχλός ανάπτυξης, προόδου και σεβασμού της χώρας μας, αναδύω παλαιότερες σκέψεις και προτάσεις μου ακριβώς πάνω σε αυτό το θέμα.
          Αλήθεια έχουμε αντιληφθεί ότι ο ταλαίπωρος και τόσο σημαντικός αυτός λαός, είναι έρμαιο της τύχης μας και της ατομικής μας προσπάθειας; Έχουμε αντιληφθεί ότι ο κάθε Έλληνας που διακρίνεται σε κάποιο τομέα, οφείλεται αποκλειστικά στον ίδιο, στη δική του επιλογή και προσπάθεια, χωρίς καμιά κρατική βοήθεια ή συμπαράσταση; Τι ρόλο αλήθεια διαδραματίζει το κράτος; Έχει αντιληφθεί το ρόλο του και τον προορισμό του ή μόνο όπου προβλέπεται αρμοδιότητα και εποπτεία, λειτουργεί ανασχετικά, ενίοτε διευκρινιστικά, αλλά ουδέποτε ενισχυτικά;
Ας πάρουμε παράδειγμα τον αθλητισμό, με την ευκαιρία των Ολυμπιακών αγώνων. Ο όποιος αθλητής διακρίθηκε, το πέτυχε με τη δική του όρεξη και προσπάθεια και ενδεχομένως σε μερικούς τρελούς «παράγοντες», οι οποίοι λόγω προσωπικής τους διάθεσης ασχολούνται με τον αθλητισμό και τη νεολαία. Ο Γ.Γραμματέας Αθλητισμού, διαχρονικά, θα κάνει ιδιαίτερη τιμή σε κάποιον από αυτούς τους τρελούς παράγοντες, να του εκθέσουν προβλήματα και προτάσεις, ο δε Γ.Γ.Α. με ύφος χιλίων καρδιναλίων, ενδέχεται να υποσχεθεί πως θα εξετάσει το θέμα, χωρίς συνήθως να το πράττει. Έτσι θα προοδεύει ο αθλητισμός ως μέσο διαπαιδαγώγησης και αναμόρφωσης της νεολαίας; Έτσι θα πετύχουμε αθλητικές επιδόσεις; Η ΕΟΕ τι κάνει; Έχει νοικιάσει πολυτελή γραφεία, έχει υπαλλήλους υποθέτω, για να παραστεί κάθε τέσσερα χρόνια στους ολυμπιακούς αγώνες, χωρίς να μπορεί να υπερασπιστεί ούτε τα ελληνικά συμφέροντα και δικαιώματα, όπως στο Λονδίνο στους περασμένους Ολυμπιακούς Αγώνες, όπου οι αλαζόνες Βρετανοί αγνόησαν την Ολυμπία, την έπαρση της ελληνικής σημαίας και τόσα άλλα, μη αποδεχόμενοι ότι η μικρή Ελλάδα έχει προσφέρει στην ανθρωπότητα και τους Ολυμπιακούς αγώνες και οφείλουν να δείχνουν τον απαιτούμενο σεβασμό. Μόνο να αποκλείσουν από δουλοπρέπεια την καημένη την Παπαχρήστου για ένα ανόητο αστείο το οποίο επ’ ουδενί ήταν ρατσιστικό.
 Όσο για τα Γυμνάσια και Λύκεια, από όπου υποτίθεται ότι ξεπετιούνται τα ταλέντα, αφού εντοπισθούν από τους Γυμναστές τα κατάλληλα για κάθε άθλημα, κατά κανόνα δεν γίνεται τίποτε. Η ώρα της γυμναστικής είναι μια χαμένη ή το πολύ μια χαλαρή ώρα. Κανένας έλεγχος, καμιά βελτίωση των μαθητών. Ακόμη και στις παρελάσεις περπατούν νωχελικά, αν όχι σαν μπουλούκι, χωρίς στοίχιση και σωστό βήμα πολλές φορές.  Η ίδια απογοητευτική τακτική ισχύει και σε όλους τους υπόλοιπους τομείς της ελληνικής κοινωνίας. Στις επιστήμες λόγου χάριν τι έχουμε; Τα Πανεπιστήμια γεμάτα κομματικά συνθήματα και αγώνας των καθηγητών να ολοκληρώσουν την παράδοση του μαθήματός τους, όταν το κάνουν, μήπως και τους επιτεθεί κάποιος φοιτητής που διαφωνεί, όχι με το μάθημα αλλά με την ιδεολογία του καθηγητή. Ίσως αυτά είναι ακρότητες αλλά ηρεμία, ψυχραιμία και επιστημονική διάθεση δεν υπάρχει σε γενικές γραμμές. Ξανά εδώ προχωρούν και προοδεύουν μόνο εκείνοι που από μόνοι τους καταβάλουν προσπάθειες και θέλουν να ανελιχτούν. Αυτά τα παιδιά με τα λαμπρά μυαλά συνήθως φεύγουν στο εξωτερικό, όπου διαπρέπουν, αν δεν τους έχουν «απαγάγει» ξένα μεγάλα Πανεπιστήμια, που στέλνουν τους ανθρώπους τους να εντοπίσουν τα λαμπρά αυτά μυαλά στα ελληνικά Πανεπιστήμια και τους στέλνουν στα πανάκριβα Πανεπιστήμια, Μ.Ι.Τ. π.χ., δωρεάν. Και τούτο χωρίς να το αντιληφθεί κανείς και χωρίς να το γνωστοποιήσουν πουθενά. Τα ελληνόπουλα αυτά προοδεύουν και μεγαλουργούν στο εξωτερικό και εμείς εδώ δεν έχουμε ούτε την πολιτική να τα προσελκύσουμε να επιστρέψουν στην πατρίδα. Μάλιστα τώρα με την οικονομική κρίση και την μεγάλη ανεργία, οι απόφοιτοι Πανεπιστημίων νέοι μας, αναχωρούν ομαδικά στο εξωτερικό απλά για εύρεση εργασίας.
Επιχειρηματικά μυαλά υπάρχουν επίσης, τα οποία πολλές φορές ούτε οι ίδιοι δεν το γνωρίζουν, διότι ο εντοπισμός και η επιλογή των ταλέντων είναι θέμα ειδικών επιστημόνων, τους οποίους δεν διαθέτουμε, αλλά ούτε καν διανοούμαστε να τους αποκτήσουμε. Ένα επιχειρηματικό μυαλό με ιδέες και ενδιαφέρουσες προτάσεις, αν αξιολογηθούν από ειδικούς και διαπιστωθεί η ορθότητα και η δυνατότητα αυτής της εφικτής ιδέας, ή ακόμη και να την βελτιώσουν ή και να προτείνουν κάτι καλύτερο, ένα κράτος που σέβεται το ρόλο του και τον προορισμό του και ενδιαφέρεται για το μέλλον των νέων και της κοινωνίας μέσω της επιχειρηματικής  ανάπτυξης, θα μπορούσε να τους παρέξει πλήρη στήριξη και οικονομική κάλυψη, με παρακράτηση ενδεχομένως της κυριότητας της επιχείρησης, μέχρι να δυνηθεί να  αποπληρώσει το κεφάλαιο που του παρασχέθηκε. Με τέτοιο σκεπτικό και με μια τέτοια αντιμετώπιση, η ανάπτυξη θα είναι ραγδαία και θα εκλείψουν τα προβλήματα που μας βασανίζουν.
Μια κοινωνία ένα κράτος για να προοδεύσει χρειάζεται να μπορεί να επιλέξει και να αναδείξει τα ταλέντα και τα προικισμένα παιδιά κάθε πτυχής. Η παρούσα οικονομική κρίση, κρίση η οποία αγγίζει τα όρια της εξαθλίωσης, ίσως να είναι η ώρα να κτυπήσει το καμπανάκι. Να αφυπνιστούν όλοι οι αρμόδιοι και κυρίως η κυβέρνηση, για να αντιληφθούν ότι οι Έλληνες έχουν τεράστιες δυνατότητες και εξαιρετικά ταλέντα πάσης μορφής, τα οποία πρέπει να εντοπίζονται  και να αξιοποιούνται επί μονίμου βάσεως. Έτσι και μόνο έτσι η Ελλάδα θα πάψει να είναι ο παρίας της Ευρώπης και να μας λοιδορούν αναίσχυντα ανιστόρητοι «αυτοκράτορες» του χρήματος μόνο, αντί να μας σέβονται και να μας εκτιμούν. Έτσι θα πρωτοστατήσουμε με αξιοπρέπεια και υπερηφάνεια, ως άξιοι συνεχιστές των αρχαίων προγόνων μας. Το λόγο έχει πλέον η Πολιτεία.
      
Νίκος Αναγνωστάτος                                                                                            e-mail: nanagnostatos@gmail.com
Thiakos.blogspot.com




Εντοπισμός και ανάδειξη ταλέντων Νεολαίας
Η διέξοδος από την κρίση και επιτυχία προόδου και σεβασμού της χώρας μας

Κηφισιά, 11 Ιουλίου 2017
Γράφει ο Νίκος Αναγνωστάτος


Με αφορμή την βράβευση επιχειρηματικότητας του Προγράμματος για την Υποστήριξη της Νεανικής Επιχειρηματικότητας του Δήμου Κηφισιάς, που έγινε με την αξιέπαινη πρωτοβουλία του Δημοτικού Συμβούλου Βαγγέλη Αυλήτη, προσδοκώ να χρησιμεύσει ως έναυσμα για τον εντοπισμό και ανάδειξη ταλέντων τη Νεολαίας, κάτι που θα επενεργήσει ως καμπανάκι αφύπνισης της Πολιτείας και ως μοχλός ανάπτυξης, προόδου και σεβασμού της χώρας μας, αναδύω παλαιότερες σκέψεις και προτάσεις μου ακριβώς πάνω σε αυτό το θέμα.
Αλήθεια έχουμε αντιληφθεί ότι ο ταλαίπωρος και τόσο σημαντικός αυτός λαός, είναι έρμαιο της τύχης μας και 
 
Ξυπνήστε Ρε 

Εντοπισμός και ανάδειξη ταλέντων Νεολαίας

Η διέξοδος από την κρίση και επιτυχία προόδου και σεβασμού της χώρας μας
Γράφει ο Νίκος Αναγνωστάτος
Με αφορμή την βράβευση επιχειρηματικότητας του Προγράμματος για την Υποστήριξη της Νεανικής Επιχειρηματικότητας του Δήμου Κηφισιάς, που έγινε με την αξιέπαινη πρωτοβουλία του Δημοτικού Συμβούλου Βαγγέλη Αυλήτη, προσδοκώ να χρησιμεύσει ως έναυσμα για τον εντοπισμό και ανάδειξη ταλέντων τη Νεολαίας, κάτι που θα επενεργήσει ως καμπανάκι αφύπνισης της Πολιτείας και ως μοχλός ανάπτυξης, προόδου και σεβασμού της χώρας μας, αναδύω παλαιότερες σκέψεις και προτάσεις μου ακριβώς πάνω σε αυτό το θέμα.
 
 
 
 

Thursday, July 6, 2017

Διάκριση Δημόσιας Διοίκησης από την Κυβέρνηση



Αναγκαία προϋπόθεση σωστής λειτουργίας του κράτους
Διάκριση Δημόσιας Διοίκησης από την Κυβέρνηση
Ανοίγει το δρόμο για Κυβερνήσεις συνεργασίας

                                                                        Κηφισιά, 5 Ιουλίου 2017
Γράφει ο
Νίκος Αναγνωστάτος

Με αφορμή την απαγόρευση της συγκέντρωσης των αστυνομικών στην πλατεία Εξαρχείων από τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη, για ένα θέμα που αφορά αποκλειστικά την λειτουργία και προστασία της δημόσιας τάξης και ασφάλειας, το οποίο συντονίζει αποκλειστικά το Αρχηγείο της Αστυνομίας, πιστεύω ότι αποκαλύπτεται για μια ακόμη φορά ότι η Κυβέρνηση δεν πρέπει και να διοικεί, αλλά πιστεύω ότι ήρθε η ώρα να ξεχωρίσει ο ρόλος της κυβέρνησης από αυτόν της δημόσιας διοίκησης, έτσι ώστε να λειτουργήσει αρμονικά και αποτελεσματικά το κράτος, προς όφελος του πολίτη και της κοινωνίας γενικότερα.
          Το γεγονός ότι η κυβέρνηση ασκεί και διοίκηση, είναι ένα κατάλοιπο των πρώτων χρόνων της απελευθέρωσης και δυστυχώς εξακολουθεί να ισχύει για λόγους κυρίως εξουσίας και πελατειακών σχέσεων των πολιτικών, χωρίς να γίνεται αντιληπτό ότι η παθογένεια αυτή δημιουργεί πολλά και ποικίλα προβλήματα τόσο στη δημόσια διοίκηση όσο και στην καθημερινή ζωή των πολιτών, αλλά και αυτής της κυβέρνησης.
          Θα πρέπει να αντιληφθούμε ότι η Κυβέρνηση πρέπει να κυβερνάει, δηλαδή χαράσσει την πολιτική της δια των νόμων, παρακολουθεί την αποτελεσματική εφαρμογή της και παρεμβαίνει όπου χρειάζεται, καλύπτει τις ανάγκες του κράτους δια του προϋπολογισμού, εποπτεύει τη δημόσια διοίκηση ή ακόμη και παρεμβαίνει σε εξαιρετικά κρίσιμες, άρα και σπάνιες, περιπτώσεις. Αλλά με κανένα τρόπο δεν θα πρέπει να ασκεί τη διοίκηση του κράτους, η οποία ανήκει αποκλειστικά από τους λειτουργούς των Υπηρεσιών του κράτους.
          Δεν είναι δυνατό π.χ. ο Υπουργός να εγκρίνει κάθε ενέργεια του Υπουργείου του και ακόμη να λαβαίνει γνώση κάθε εισερχομένου και εξερχομένου εγγράφου. Όλα αυτά είναι καθήκον και αρμοδιότητα των Υπηρεσιών του κάθε Υπουργείου ή ΝΠΔΔ, οι οποίες θα πρέπει να κρίνουν αντικειμενικά και σύμφωνα με τους ισχύοντες  νόμους και διατάξεις. Κατ’ αυτόν τον τρόπο ο μεν πολίτης θα αισθάνεται ασφαλής χωρίς την ανάγκη παρέμβασης πολιτικού προσώπου, η δε κυβέρνηση θα παραμένει απερίσπαστη να ασκήσει την πολιτική της και να διαγράψει τους στρατηγικούς της στόχους.
          Πως είναι δυνατό π.χ. να ζητάμε από τον Υπουργό Δημόσιας Τάξης να γνωρίζει καλλίτερα από τον αρχηγό της Αστυνομίας, να κρίνει αν και για ποιο λόγο θα προκύψει αταξία ή και πως και με ποιο επιχειρησιακό σχέδιο θα προληφθεί ή θα κατασταλεί μια αναταραχή. Η παθογένεια αυτή του συστήματος και η σύγχυση που προκαλείται, αποδυναμώνει τη δημόσια διοίκηση, την καθιστά ανεύθυνη αφού περιμένει οδηγίες από τον υπουργό για κάτι για το οποίο ο υπουργός, το πιο πιθανό είναι να έχει απόλυτη άγνοια, που όμως κατηγορείται  για ένα ανεπιτυχές αποτέλεσμα και το χειρότερο, το δέχεται ο ίδιος ο υπουργός και να προσπαθεί να το αιτιολογήσει εκ των υστέρων.     


΄Ηρθε λοιπόν η ώρα, στα ρηξικέλευθα οράματα μιας πρωτοπόρας κυβέρνησης, αλλά και όλου του πολιτικού κόσμου, να συμπεριληφθεί και η αποκοπή της δημόσιας διοίκησης από την Κυβέρνηση και γενικότερα  τους πολιτικούς της προϊσταμένους, έτσι ώστε να συγκροτήσουμε μιαν ικανή και αξιόπιστη δημόσια διοίκηση και οι όποιες ευθύνες να ζητούνται από αυτή και μόνο. Η Κυβέρνηση ας φροντίσει να θεσπίσει διαδικασίες αξιοκρατικής επιλογής των στελεχών της δημόσιας διοίκησης, τα οποία να είναι επαρκώς ενημερωμένα και καταρτισμένα για τους νόμους και ιδίως με την σκοπιμότητα των νόμων, ώστε το γράμμα του νόμου να μην καταργεί την ουσία, σε συνδυασμό με ελεγκτικούς αλλά και πειθαρχικούς μηχανισμούς. Έτσι κάθε στέλεχος να γνωρίζει ότι θα πρέπει να είναι ικανό και υπεύθυνο, δίκαιο και αποδοτικό, άλλως θα υφίσταται τις συνέπειες του νόμου, συμπεριλαμβανομένης και της απόλυσής του.
          Αν η Κυβέρνηση περιοριστεί στα δικά της καθήκοντα και στο δικό της ρόλο, θα έχουμε αποδοτικότερη κυβερνητική δράση αφ’ ενός και υπευθυνότερη και ουσιαστικότερη δημόσια διοίκηση. Αυτό θα βοηθήσει και στην  σταδιακή αποκομματικοποίηση του κράτους, κάτι το οποίο είναι εκ των ων ουκ άνευ για την ομαλοποίηση της λειτουργίας του κράτους και κατά συνέπεια στη δίκαιη και αποδοτική λειτουργία του. Αυτή θα είναι πράγματι μια ουσιαστική διοικητική μεταρρύθμιση που οφείλουν όλα τα κόμματα να το αποδεχθούν. Άλλωστε δεν νομίζουμε ότι κομίζουμε γλαύκα εις Αθήνας, μια και έτσι λειτουργούν στην Ευρώπη και σε όλα τα προηγμένα κράτη. Ας μην ξεχνάμε ότι το Βέλγιο είχε μείνει κάποτε χωρίς κυβέρνηση για έναν ολόκληρο χρόνο και το κράτος λειτουργούσε άψογα. Εδώ φοβόμαστε ακόμη και την προεκλογική περίοδο, ότι το κράτος θα υπολειτουργεί διότι, άκουσον-άκουσον, οι Υπουργοί θα ασχοληθούν με την επανεκλογή τους, αλλά και θα μας στοιχίσει περί τα δύο δις.
          Ένας ρηξικέλευθος τρόπος, αλλά και άκρως αποτελεσματικός για ουσιαστική αποκομματικοποίηση του κράτους από τη μια μεριά, αλλά και να καταστεί το Δημόσιο δίκαιο, αποτελεσματικό,  αμερόληπτο και αποδοτικό, είναι ο ακόλουθος. Ο Γενικός Γραμματέας είναι η ψυχή του κάθε Υπουργείου, ο επικεφαλής όλων των Υπηρεσιών, αλλά και ο σύνδεσμος με την πολιτική ηγεσία και επομένως είναι ο άνθρωπος κλειδί για το καθετί. Το πρόσωπο λοιπόν που θα του ανατεθεί αυτή η θέση, πρέπει κατ’ αρχήν να είναι μορφωμένο και καλλιεργημένο, με εμπειρία στη ζωή και με γενικές γνώσεις επί των αναφυομένων θεμάτων του συγκεκριμένου υπουργείου. Πάνω από όλα δεν επιτρέπεται να είναι κομματικό στέλεχος ως το σημαντικότερο προσόν του και να μην προέρχεται από τον κομματικό σωλήνα.
          Για να επιτευχθούν όλα τα πιο πάνω, δεν πρέπει να διορίζεται από την κυβέρνηση ή τον Υπουργό, συνήθως ως αποτυχημένος βουλευτής ή άλλο στενό κομματικό στέλεχος, αλλά να επιλέγεται ο άριστος μέσα από ένα δημόσιο διαγωνισμό, για πενταετή θητεία! Ο πιο πάνω τρόπος επιλογής, σε συνδυασμό με άριστους εξωκοινοβουλευτικούς υπουργούς, θα επιτευχθεί η τέλεια δημόσια διοίκηση, πέρα και πάνω από κυβερνήσεις και κόμματα, και ένα αποτελεσματικό, δίκαιο και παραγωγικό κράτος, συμπαραστάτη του πολίτη και του επιχειρηματία και με πολύ λιγότερους «σύμβουλους» των υπουργών. Έτσι θα είναι πλέον ή βέβαιο ότι η χώρα θα ευημερήσει και δεν θα χρειαστεί ποτέ κανένα Μνημόνιο ή/και επιτήρηση κανενός. Επί πλέον, μια τέτοια δομή του κράτους, θα επιτρέψει και τη δημιουργία κυβερνήσεων συνεργασίας, χωρίς το φόβο των αναταράξεων της κρατικής μηχανής, φόβος που υπερίπταται ως πέλεκυς τώρα.
Νίκος Αναγνωστάτος                                                                                                           e-mail: nanagnostatos@gmail.com
Thiakos.blogspot.com

Λόγια-Σταράτα


Αναγκαία προϋπόθεση σωστής λειτουργίας του κράτους
Ανοίγει το δρόμο για Κυβερνήσεις συνεργασίας


Γράφει ο Νίκος Αναγνωστάτος

Με αφορμή την απαγόρευση της συγκέντρωσης των αστυνομικών στην πλατεία Εξαρχείων από τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη, για ένα θέμα που αφορά αποκλειστικά την λειτουργία και προστασία της δημόσιας τάξης και ασφάλειας, το οποίο συντονίζει αποκλειστικά το Αρχηγείο της Αστυνομίας, πιστεύω ότι αποκαλύπτεται για μια ακόμη φορά ότι η Κυβέρνηση δεν πρέπει και να διοικεί, αλλά πιστεύω ότι ήρθε η ώρα να ξεχωρίσει ο ρόλος της κυβέρνησης από αυτόν της δημόσιας διοίκησης, έτσι ώστε να λειτουργήσει αρμονικά και αποτελεσμα

Sunday, June 25, 2017

Τα ξεπερασμένα του Μαρξισμού



Τα ξεπερασμένα του Μαρξισμού
Από την πάλη των Τάξεων στην πάλη με την Εξουσία
Κηφισιά, 25 Ιουνίου 2017 
Γράφει ο
Νίκος Αναγνωστάτος
Ο Μαρξισμός κυριάρχησε τον περασμένο αιώνα, διότι τα εύηχα κηρύγματά του, εύρισκαν ευήκοα ώτα, στον ταλαιπωρημένο και εν πολλοίς εκμεταλλευόμενο εργάτη, κυρίως στις αρχές του αιώνα. Όμως τα πάντα ρει, που έλεγε και ο Ηράκλειτος, η κοινωνία εξελίσσεται και οι όροι διαβίωσης βελτιώνονται σταδιακά, φθάνοντας σε βαθμό και έκταση που το Κεφάλαιο του Μαρξ, συνεπικουρούμενο με τις υψιπετείς εξάρσεις του Έγκελς να ξεπερνιούνται και σε πολλές περιπτώσεις να βλάπτουν τον εργαζόμενο.  Είναι πλέον ή βέβαιο ότι, αν ξαφνικά ερχόταν τώρα στη ζωή ο Μαρξ, θα τραβούσε τα μαλλιά του μαζί με τα πλούσια γένια του, βλέποντας τους πάλαι ποτέ συνοδοιπόρους του να στηρίζονται σε αυτά που έλεγε περισσότερο από έναν αιώνα πριν.
Τα κοινωνικοπολιτικά συστήματα και οι θεωρίες τους, με είχαν απασχολήσει στο παρελθόν, κάτι που μου επιτρέπει να αντλήσω στοιχεία από προηγούμενα σημειώματά μου και κυρίως από αυτό που δημοσιεύτηκε στον Οικονομικό Ταχυδρόμο στις 5/1/1989. Ένας προβληματισμός τότε, ήταν η σύγχυση που επικρατούσε στην εφαρμογή των θεωριών αυτών, ενώ ο καθένας έδινε τη δική του αιτιολογία και έτσι όχι μόνο δεν ξεκαθάριζε το πρόβλημα, αλλά επιβεβαίωνε και επέτεινε την σύγχυση. Ήταν πλέον βέβαιο ότι κάποιο λάθος βασικό και καίριο υπήρχε, αφού τόσες φιλότιμες προσπάθειες, υπομονή δεκαετιών, εκατόμβες θυμάτων και παντός είδους αιτιολογήσεις, δεν κατόρθωσαν ούτε έναν από τους βασικούς τους σκοπούς και επιδιώξεις. Κάτι ωσάν το γεωκεντρικό σύστημα των αρχαίων Ελλήνων, μέχρι που ο Γαλιλαίος είπε πως η Γη γυρίζει και όλα βρήκαν την ερμηνεία τους.    
Η πάλη των τάξεων, μια θεμελιώδης αρχή των συστημάτων αυτών, αποδείχθηκε ανεφάρμοστη εκεί που επιχειρήθηκε η εφαρμογή τους. Οι επαναστάσεις που ανέδειξαν εξουσία την εργατική τάξη, αφού καταργήθηκαν όλες οι άλλες, δεν πέτυχαν όπως αποδείχτηκε, ούτε την «πάλη» των όποιων «τάξεων» να εξαλείψουν, ούτε την κοινωνική δικαιοσύνη και προ πάντων ούτε την κοινωνική ευημερία να εξασφαλίσουν. Όλοι είχαν δεχτεί πως κάτι δεν πήγε καλά με αυτό το σύστημα και οι περισσότεροι προκείμενοι ψάχνουν να βρουν, οι μεν εκτός των τειχών το «φταίξιμο», οι δεν εντός των τότε τειχών τον «φταίχτη». Όλοι αυτοί οι προβληματισμένοι, είναι λίγο δύσκολο και πολύ απλοποιημένο να τους  καταλογιστεί κακή πίστη και δόλος στις σκέψεις και στις ενέργειές τους. Είχαν όλοι αυτοί και έχουν ακόμη οι λιγοστοί «υπεραισιόδοξοι», δεχθεί ότι η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, πηγάζει κυρίως από το κέρδος (ο Μαρξ το είπε «υπεραξία») και την ιδιοκτησία (τον καπιταλισμό), που στη συνέχεια δημιουργεί τις κοινωνικές τάξεις και καταλήγει στις ανισότητες των πολιτών, την οποία χαρακτηρίζουν ως κοινωνική αδικία. Η πάλη των τάξεων, ήταν μια βασική διαδικασία και διεργασία, μέσα στο καπιταλιστικό καθεστώς, που θα προετοίμαζε την επανάσταση, η οποία θα καταργούσε όλα αυτά τα γενεσιουργά αίτια της κοινωνικής αδικίας. Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Η ιστορία απέδειξε πλέον όλα αυτά τα λάθη, χωρίς την ανάγκη περεταίρω ανάλυσης, αφού όλα είναι ήδη αποδεδειγμένα και αναμφισβήτητα.
Τάξεις δεν υπάρχουν για να «παλέψουν» εκεί, αλλά «πάλη» υπάρχει ανάμεσα στις νεοπαγείς τάξεις της εξουσίας και στους απλούς πολίτες. Τέτοιας μορφής «πάλη», εκφράστηκαν, όπως γνωρίζουμε, στην Ουγγαρία, στην Τσεχοσλοβακία, στο Αζερμπαϊτζάν, με πιο χαρακτηριστική στην Πολωνία. Η περίπτωση της «αλληλεγγύης» στην Πολωνία είναι χαρακτηριστικό και αξιοπρόσεκτο γεγονός, διότι παρατηρήσαμε την εργατική τάξη, για όφελος της οποίας, υποτίθεται δουλεύει το καθεστώς, που προέρχεται και είναι μέρος αυτής της εργατικής τάξης, να ξεσηκώνεται και να διαμαρτύρεται εναντίον αυτής της «δικής του» εξουσίας. Κάτι παρόμοιο επιχείρησε και ο δικός μας «σοσιαλιστής»  Ανδρέας, όταν από το εξώστη διακήρυξε ότι «είμαστε η δική σου κυβέρνηση». Δεν είμαι βέβαιος αν το πίστευε και ο ίδιος, αλλά πολλοί το πίστεψαν, κάνοντας το ίδιο λάθος που καθιέρωσε ο Μαρξ και διαιώνισε ο Λένιν και όλοι οι μετέπειτα. Εδώ εντοπίζεται το κυριότερο λάθος της κομμουνιστικής κοσμοθεωρίας, ότι όλα τα δεινά προέρχονται από τις κοινωνικές τάξεις, ενώ στην πραγματικότητα είναι η εξουσία, η παντός είδους «εξουσία», αυτή που έχει τη δύναμη αλλά και τον τρόπο να καταπιέσει και να αδικήσει τους εξουσιαζόμενους. Ήταν εύκολο να διαπράξει ο Μαρξ, ένα τέτοιο λάθος, διότι τότε οι «τάξεις» ήταν συνυφασμένες με την «εξουσία» και έτσι οι πιο απόμακρες προβλέψεις του μαρξισμού διαψεύσθηκαν.
Ο σκοπός αυτής της «πάλης», δεν είναι βέβαια η εξόντωση του αντιπάλου, όπως στην Μαρξιστική διαδικασία, διότι η εξουσία είναι και χρήσιμη και απαραίτητη. Ο σκοπός εντοπίζεται στην βελτίωση των σχέσεων εξουσίας και εξουσιαζομένων και προπάντων στη δημιουργία σωστής, χρηστής και δίκαιης εξουσίας. Η δυσκολία είναι να αναγνωριστεί το λάθος. Όλα τα υπόλοιπα είναι θέμα χρόνου να βρουν τον δρόμο τους. Προέχει να αντιληφθούμε ότι η Γη γυρίζει. Θα ήταν λάθος να υποδείξει κάποιος έναν αφ’ υψηλού τρόπο διακυβέρνησης και το σωστό πολιτικό σύστημα. Τούτο διότι δεν υπάρχει σωστό σύστημα εξ αποκαλύψεως και φ’ υψηλού επιβαλλόμενο. Μέσα από την «πάλη με την εξουσία» θα προκύψει ο εκάστοτε αποδοτικότερος τρόπος διακυβέρνησης και θα επιλέγεται το ταιριαστό πολιτικό σύστημα. Δηλαδή αυτό που ταιριάζει, γίνεται αποδεχτό και ικανοποιεί. Είναι αυτό που η κοινωνία το γνώρισε  απόλυτα στην εξέλιξή του βήμα προς βήμα. Είναι το δικό της δημιούργημα που φτιάχτηκε μέσα από τη δική της «πάλη» με την εξουσία και η οποία συνεχίζεται στο διηνεκές για παραπέρα εξέλιξη και βελτίωση, μέχρι να χαθεί η έννοια της «πάλης» και να αντικατασταθεί  με μια εύρυθμη, καλόπιστη και δημιουργική συνεργασία.
Είναι βέβαιο ότι τα σημερινά κόμματα, και πολιτικοί σχηματισμοί, θα χρειαστεί να αναθεωρήσουν τις απόψεις τους και να ανασυγκροτηθούν εκ βάθρων, σύμφωνα με τα καινούργια αυτά δεδομένα. Τα μεν συντηρητικά και φιλελεύθερα κόμματα, να πάψουν να διακηρύσσουν την «συνεργασία» των τάξεων, σε αντικατάσταση της «πάλης» των και να παρασύρονται σε λαϊκιστικές εξαγγελίες και παροχές, μόνο και μόνο για να ηρεμήσουν το «θεριό», διότι τέτοιο θεριό δεν θα υπάρχει. Τα δε σοσιαλιστικά και αριστερά κόμματα, θα είναι υποχρεωμένα να αλλάξουν άρδην την διαδικασία και μεθοδολογία τους, για να επιτύχουν τον ίδιο σκοπό, ή σχεδόν τον ίδιο, αλλά από άλλο δρόμο, με λιγότερα εμπόδια και δυσκολίες, αλλά προπάντων βέβαιο και αποτελεσματικό.
Όπως και να το κάνουμε, η αποκάλυψη αυτή της «πάλης με την εξουσία», είναι μια νέα επανάσταση. Μια επανάσταση όμως χωρίς θύματα και με συντμήσεις των κινήσεων του «εκκρεμούς στο χώρο», που έχω αναφέρει σε άλλο σημείωμά μου, το οποίο, παρουσιάζει ένα πρωτότυπο ενδιαφέρον και θα αναπτύξω στο επόμενο άρθρο μου.
Νίκος Αναγνωστάτος                                                                                                            e-mail: nanagnostatos@gmail.com
Thiakos.blogspot.com